Merhum Prof. Dr. Erol Güngör, genç yaşta vefat etmesine rağmen Cumhuriyet devrinde yetişen önemli ilim ve fikir adamlarının başında gelmektedir.
Merhum Erol Güngör Hocanın Türk ve Arap düşmanlığı konusundaki mesajı çok önemlidir. Olduğu gibi kendi ifadesinden aktarıyorum:
“Unutmayalım ki, Batılı devletlerin Birinci Dünya Harbinden sonra Ortadoğu’ya ekmiş oldukları nifâk tohumları bize de çok tesir etmiştir. Arap deyince, yeni Türk nesillerinin aklına daima Türk ordularını arkadan vuran İngiliz maşası bedevî kabileleri gelir; Araplar da Türk deyince en çok İttihatçı Cemal Paşa’nın Suriye’de yaptıklarını hatırlarlar. Her iki tasavvur da yanlıştır, iki tarafı birbirine düşman etmek için İngilizler tarafından uydurulmuştur. Arabların bu yanlış tasavvurdan kurtulmalarını istiyorsak, biz de memleketimizdeki Batı kuklası münevverlerin sistemli bir şekilde yerleştirmeye çalıştığı Arap düşmanlığının bütün izlerini silmeliyiz. Unutmayalım ki, “Arap düşmanlığı propagandasının temelinde İslâm düşmanlığı vardır; İslâm dünyasının yanyana yaşayan iki büyük kitlesini birbirine düşman etmek, böylece her birini tek tek Batılılara esir etmek gayreti vardır.”
(Prof. Dr. Erol Güngör, Türk Kültürü ve Milliyetçilik, Ötüken Yay. İstanbul 1999, s. 235-236)
*
Yazar Aydın Ünal’ın başlıktaki isimle kaleme aldığı makalesini aşağıya aynen alıyorum:
“İsminin önünde “Prof.” ünvanı da olan şahsın bir yıl önceki mülakatında sarf ettiği sözler geçtiğimiz günlerde yeniden gündeme geldi. Şahıs, özbeöz Çorumlu olan Şeyhülislam Ebüssuûd Efendi’nin Mısır’dan getirildiğini, onun eliyle Osmanlı'nın Türkleri Araplaştırdığını iddia ediyordu.
Zırva tevil götürmez. Nitekim sözleri tekrar gündeme gelip de alay konusu olunca şahıs bilmediği bir dönem hakkında konuşup hata yaptığını itiraf etmek zorunda kaldı. Ancak şahsın sözlerini zırva yapan bilgi hataları değil, “Araplaşmak” kavramı.
Türkiye’de Siyonizm’in doğrudan hizmetindeki “Türk ırkçılığı” bu “Araplaşmak” kavramını son zamanlarda sıkça kullanır oldu. Esasen “Araplaşmak” kavramı yeni değil; Cumhuriyet’in ilk yıllarından itibaren “Araplaşmak”, “Müslümanlık” kavramı yerine kullanıldı. Türklerin Müslüman olmasını içine sindiremeyenler ya da Türkleri Müslümanlıktan uzaklaştırmak isteyenler, “Müslüman” kavramını kullanmaya cesaret edemedikleri için korkakça “Araplaşmak” kavramına sarılıyorlar. CHP’de üç dönem milletvekilliği de yapmış Kemalettin Kamu’nun şu zırvaları o zihniyetin ibretlik vesikasıdır:
“Ne mucize ne efsun
Ne örümcek ne yosun
Kâ’be Arap’ın olsun
Çankaya bize yeter”
Şimdilerde ise “Araplaşmak”, Türklük ile Müslümanlığı birbirinden ayırmak suretiyle Türklüğü yok etmek maksadıyla cahil ve de ahmak ırkçıların dilinden düşmüyor.
Türklerin Müslüman olmakla Araplaştığı iddiası gerçekten zırvadır.
Bir kere Türkler 8. yüzyılda İslam ile şereflenmiştir. Aradan 13 yüzyıl geçmiş olmasına rağmen bugün asimile olmadan Türk kimliği ile varlıklarını sürdürüyorlar.
Türklerin Araplaşmasından kastedilen eğer 1928’e kadar kullanılan alfabe ise, o alfabe Arap alfabesi, Fars alfabesi, hatta Osmanlı alfabesi, hatta “eski” alfabe değildir. Türkçe sesleri mükemmelen karşılayan, asırlar içinde gelişmiş, büyük bir medeniyetin kendi eliyle ürettiği özbeöz ve özgün Türk alfabesidir. İslam öncesi pek de bir okuma-yazma faaliyeti olmayan Oğuz Türkleri, Arap-Fars karışımı bir alfabeyi kendilerine uyarlayıp özgün hale getirmiştir.
Eğer maksat Türkçedeki Arapça kelimeler ise, dilimizde bütün kısırlaştırma operasyonlarına rağmen Arapçadan daha fazla Farsça kelime vardır ki kimse çıkıp da “Farslaşmaktan” bahsedemez. Yeryüzündeki her dil başka dillerden kelime devşirir; böylece zenginleşir, güzelleşir, mükemmelleşir. Oğuzların gündelik konuşmaya ancak yeten dilleri, karşılaştıkları yeni dil ve kültürleri devşirmekle bir büyük medeniyet lisanına dönüşmüştür.
Eğer “Araplaşmaktan” maksat Kur’an-ı Kerim, Hz. Peygamber, Mekke ve Medine merkezli bir dine mensubiyet ise, bunda, bir şeref olmakla ve hiçbir mahsuru bulunmamakla birlikte dini ilimlerin bir sistematiğe kavuşmasında başta Semerkantlı İmam Maturidi olmak üzere nice Türk’ün emeği ve eseri vardır. Kur’an ve Hadis, İslam'ın ruhu ise, o ruhu estetik kalıplara nakşeden Semerkant, Buhara, Rey, İsfahan, Herat, Nişabur, Konya, Bursa, İstanbul gibi Türk şehirleridir. Bir dinlerinin olduğu bile şüpheli topluluklar İslam ile kendilerini bulmuş, İslam ile Türk olmuştur.
Eğer “Araplaşmaktan” maksat, Şah İsmail’in değil de Yavuz Sultan Selim’in tarafında durmak ise, “Seyyid” olduğunu, Ehl-i Beyt’ten olduğunu, Peygamber soyundan geldiğini, yani Arap olduğunu iddia eden, nihayetinde de nesli Farsîlik içinde eriyip giden Şah İsmail’dir.
Eğer “Araplaşmaktan” maksat Türklerin Yahudilik ya da Hristiyanlığı ya da ne idiği belirsiz “Şamanizm”, “Tengricilik”, “Kök Tengricilik” gibi sonradan üretilmiş, yapay ve sığ inanışları seçmemiş olmalarına bir hayıflanma ise o da beyhude çabadır, ciddi bir ruh ve zihin hastalığıdır.
Zırva tevil götürmez dedik ama bir kısım korkağın “Müslümanlık” diyemediği için “Araplaşmak” demesi karşısında da dilimizi, kalemimizi tutamadık.
Kim ki “Araplaşmak” diyorsa, bilin ki tarih cahilidir, Türk tarihine yabancıdır, İslam'ın hasmıdır, Türk’ün ve Türklüğün düşmanıdır. “Türkler Araplaştı” diyen, doğrudan “Müslümanlık” diyemediği için kelimelerin ardına sığınmaya çalışan bir korkaktır. Cahilden uzak durun, hem korkak hem cahil ise oradan kaçın.”