Bazen bir koku, bir nesne ya da bir ses insanı alıp eski yaşanmışlıklara götürebiliyor. Saniyeler içinde günlerce yaşadığınız olaylar, gözünüzün önünden film şeridi bir çırpıda geçiveriyor.
Dün sabah kitaplığımı düzenlerken elime içi renkli boya kalemleriyle boyanmış yırtık bir defter yaprağı geçti. O an burnuma sobada yanan fındık kabuklarının kokusu geldi. Sisli, yolları çamurla kaplı, Türkiye?nin uzak ama şirin bir köyünde kendimi buldum.
Lastik ayakkabıları içinde çıplak ayaklarıyla koşarak okula gelen minik yürekler canlandı gözümde. Küçücük kağıtlara kocaman seni seviyorum yazıp usulca masama bırakırlardı. Sonra da ne yapacağımı merakla izlerlerdi. Ben hep alırdım o kağıtları, birikirdi. Ben aldıkça onlar yazardı.
Öğrencinin kendini değerli hissetmesi içi bir fırsattı bu hediyeler. İşte tam on yıl geçmiş üstünden . Hala tazeliğini koruyan anılar arka arkaya belirdi zihnimde. Köyde öğretmenlik meşakkatli ama bir o kadar da masumdu sanki? Gelecek kaygısı taşımayan , ne bulursak yeriz ,günümüze şükür diyen insanlarla daha yavaş ilerliyordu zaman. Bir sürü anı biriktirmiştim kısacık zamanda.
Oysa şehir merkezinde ne kadar da hızlı geçiyor zaman . ?Aaa ,ne kadar da büyüdü daha dün bebekti! ? dediğimiz yavrularımızla anı yaşamayı unutup, bir türlü gelemeyen gelecek için çırpınıp duruyoruz.
Çocuklarımızın geleceği için duyduğumuz kaygı test kitaplarına ,ödevlere dönüşerek çocuklarımızın üstünde ağır bir yük olmuş . Bu yük öyle ağırlaşmış ki çocuklarımızın belini doğrultup etrafa bakmaya, gördüklerini hissetmeye mecali kalmamış. Bu çocuklar duyarsız, manevi değerleri çıkarlarının arkasına atmış bir nesile dönüşmekteler.
Biz öğretmenler sadece dersimizi anlatıp görevimizi yaptığımızı düşünmemeliyiz. Üstümüze düşen en önemli görev öğrencilerimize değer vermektir ki bu onları ne olurlarsa olsunlar sevmekten geçer .İster yaramaz olsun İster sessiz ister uysal ?Biz değer verdiğimizde onlarda bize değer verir çünkü o zaman biz buna değeriz.
Öğretim kavramının eğitim kavramından önemli hale geldiği toplumun muasır bir medeniyet olması oldukça güç .Gerektiği kadar eğitilmemiş bir beyin ne kadar çok bilgiye sahip olursa olsun onu doğru bir şekilde kullanma yetisine sahip olamayabiliyor. Sadece öğrenmek her şeye yetebilseydi 15 Temmuz?lar yaşanır mıydı? Ülkemize elem verici olaylar yaşatanlar en iyi öğretim görenler değil miydi?
Biz öğretmenlerin asli görevi eğitimdir. Milli ve manevi değerlerini bilen nesiller yetiştirmektir çünkü gelecek onlarla oluşacak. Geleceği şekillendirecek olan da biz öğretmenler?