Reklam
Reklam
Reklam
Reklam
Reklam
Sev Kardeşim
Reklam
Genç Yazarlar

Genç Yazarlar

Sev Kardeşim

09 Şubat 2017 - 12:54

Larende Genç Yazarlar Köşesi

Değerli Larende.com okurları,

Bu köşede genç kardeşlerimizin yazılarını sizlerle buluşturmak istiyoruz. İrfan Ataseven Anadolu Lisesi öğrencisi Zübeyde Nazlı Sarı’nın Sev Kardeşim isimli yazısına yer vermek istedik. Kıymetli genç kardeşimize teşekkür eder, hepinize keyifli okumalar dileriz.

 

Sev Kardeşim

Hayatın telaşı, koşuşturması arasında pek çok şeyi unutuyor insanoğlu. O kadar çok gömülüyorlar ki hayatlarına, dertlerine, hırslarına; sevmeyi, sevilmeyi, gönlü hoş tutmayı unutup gidiyorlar. En kötüsü de unuttuklarının farkına bile varmıyorlar.

Aslında hatırladığımız, bildiğimiz duygulardı bunlar. Komşumuza bir tas çorba vermek, bir çocuğu sevindirmek, bir sokak hayvanının başını okşamak, yanımızdan geçen bir kişiye selam vermek çok daha kolaydı eskiden. Art niyet aranmazdı, insanlar korkmazdı. Her şeyden önce güven vardı. Şimdi sadece, masmavi gökyüzü gibi masum çocuklarımız sahip çıkıyorlar bu duygulara. Keşke biz de çocuklarımız gibi olabilsek. Çıkar gözetmeden, sırf sevdiğimiz için vakit geçirsek insanlarla. Neşeli kahkahalar atıp bir pamuk şekere veya bir tebessüme bile sevinebilsek. Sahi çok mu zor bütün bunlar? Çok mu zor çocuk masumiyetimizi yitirmemek?

Hiç durup düşündük mü, en son ne zaman selam verdik yanımızdan geçene? Ne zaman iltifat ettik, hoş tuttuk gönlünü bir insanın? Hiç yaşlıları düşündük mü? En son ne zaman bir huzurevine gidip huzuru olduk yaşlılarımızın? Ne zaman bir çocukla uçurtma uçurup uçurtmanın uçuşunu hayran hayran izleyen çocuğu izledik? En son ne zaman annemizi, babamızı, kardeşimizi veya herhangi bir yakınımızı arayıp onları sevdiğimizi söyledik? En son ne zaman bir insanın yüzündeki gülümsemenin sebebi olduk?

Unuttuk. Tüm bunları unuttuk. İnsan kalmayı, hissetmeyi unuttuk. O kadar çok gömüldük, o kadar çok gömüldük ki dertlerimize, hırslarımıza; yaşamayı, sevgiyle yaşamayı unuttuk. Fakat hatırlamak, hatırlatmak da bizim elimizde. Çocukların şen kahkahalarının çınladığı, anaların ağlamadığı, insanların birbirlerine güvendiği zamanları hatırlatabiliriz. Sokakları daha güvenli, daha yeşil; havayı daha temiz kılabiliriz. İnsanı, insan olduğu için sevebiliriz.

Şimdi çık sokağa, yanından geçen insana içtenlikle gülümse, bir çocuğu mutlu et, bir köpeğin başını okşa. Gökyüzüne bak, çiçekleri kokla. Sev kardeşim. Sev ki dost ol bu dünyaya. Sev ki bir iz de sen bırak bu dünyada.

Bu yazı 783 defa okunmuştur .

Son Yazılar