Arılarda Kışlatma

Arıcılar olarak kış aylarında iyi bir gözlemci ve uygulayıcı olduğumuzda arılığımızda önemli bir sorunla karşılaşmayız. Ülkemiz üç tarafı denizlerle çevrili ve değişik iklim koşullarına ve bölgeler arası sıcaklık farklılıklarına sahip olduğu için arılığımızda neler yaptığımızı ve neler yapacağımızı bilmemiz gerekmektedir.

Arılarımızın kış ayını geçireceği iyi bir arılık; kuzeyi, doğusu, batısı kapalı üzeri örtülü (sundurmalı) güneyi açık kovanlar yerden rutubet almaması için 30-40 cm  yükseklikteki sehpalara konmalıdır.Bu şartları taşımayan arılıklar  özellikle sehpa üzerlerinde  rüzgar almayan, su tutmayan ve nem biriktirmeyen yerlerde olmalıdır. Böylece arılarımız sudan ve nemden korunmuş olurlar.

Özellikle kışlatma yeri arıların kış salkımını bozmasına neden olabilecek gürültü, ses ve kokulardan uzak yerler olmalıdır. Arıcılarımız tarafından önemle bilinmelidir ki, kış ölümlerinin nedeni soğuk hava koşulları değil kolonide ısı üretim ve enerji kaynağı olan yeterli balın olmayışı veya kaynağı farklı çabuk kristalleşen sırlı balları arıların soğukta yiyememesinden dolayı açlıktan olmasıdır. Bunun içinde kovanın ön tarafına uçuş deliğinin orta hizasına ve uçuş deliği kapağı kapandığında kapanmayacak kadar yükseğe 5 cm çapında bir delik açılır ve arıların çıkamayacağı kafes telleri ile kapatılıp üzerine strafor, sünger, tahta parçası kapatılır. Bu delik kışa girerken kafes teli aynen kalmak koşulu ile açılır. Böylece kovan içerisinde uçuş deliği ile bu delik arasında sağlanan hava akımı sayesinde arılar kovanın arkasındaki üst taraflara çekilirler. Burada oluşan kış salkımı ile çerçeve üstlerindeki ballar sıcak kalacağından donmayacak arılar tarafından rahatça tüketilecektir. Kovan içerisi soğuduğundan salkım sıklaşacak, arılar daha az hareket edecek, daha az bal tüketecek ve kışın çalışmadıkları için yaşam süreleri uzayacaktır. Bu yöntemde en önemli husus üstten hava sızıntısının olmaması ve besin madde birikiminin yeterli düzeyde olmasıdır. Başarılı kışlatmanın altın kuralı olarak genç işçi arılarla kışa girmek, yeterli besin stokunun (bal ve polen) kolonide olması stresi ve moral kaybını ortadan kaldırıp yaşam düzeyini artırır.

Ilıman bölgelerde çalışan üreticiler, kışın bal gereksiniminin daha soğuk yörelerdeki kadar olmayacağını düşünerek, az miktarda bal bıraktıklarında en büyük yanlışı yapmaktadırlar. Çünkü yapılan araştırmalar ,kışın hava sıcaklığının en çok -2 dereceye düştüğü ılıman kuşakta kolonilerin bal tüketiminin, -9 derecenin altında geçen yörelere göre daha yüksek olduğunu ortaya çıkarmıştır. Bunun sebebi ise soğuk bölgelerde kışlayan arıların tam bir kışlamaya girerek kışı hareketsiz geçirmeleri nedeniyle düşük miktarda bal tüketmeleridir. Bu durum, arıların çalışma ortamı bulabildiği nektar ve polen getirdiği Güney Anadolu bölgesinde farklıdır.

Arılar kovan içi sıcaklık 14  derecenin altına düştüğünde bir araya toplanarak kış salkımı oluştururlar. Salkımın merkezindeki sıcaklık 33 derece, dış yüzeyi ise 6-8 derece olmaktadır. Arılar bal tüketerek bu ısıyı üretirler ve ısı arttıkça salkımı genişletirler. Kışın herhangi bir sarsıntı ile oluşmuş salkımdan düşen arılar tekrar salkıma çıkamazlar ve ölürler. Bu dönemde arılıklar kesinlikle rahatsız edilmemelidir. Kışlatmada önemle kaçınılması gereken uygulamalardan birisi de arıları soğuktan korumak için gereğinden fazla sarmak hatta ahır ve samanlık gibi kapalı yerlerde kışlatmaktır.

Bu uygulamalar sonucu oluşan nem ve havasızlık çeşitli hastalıklara zemin  hazırlarken, arıların nem ve havasızlıktan ölümlerine de neden olmaktadır. Kış ayı süresince  kolonileri izleme olanağı bulan  arıcıların da belirleyebildiği gibi ölümler nadiren kış içerisinde olmakta, olan ölümlerde soğuktan çok başka nedenlerden kaynaklanmaktadır. Arıcı öğrendiği  yöntem ve metotları deneyimleriyle birleştirerek arılığında tecrübeli bir şekilde uygulayarak arılarını kışlatmalıdır.

Değerli arıcılar, kayıpsız bir kış geçirmeniz dileklerimle…

Bu makale 4307 kez okundu