Cevahir’in Keyfine Diyecek Yok!

Soğuk kış günü hava ayaz kesmiş.

gözler sobanın müdaviminde.

keyfine de diyecek yok.

sobanın yanına kıvrılmış

derin bir uykuya yelken açmış

dayımın Cevahir’i bu!

anı tam yaşıyor.

ne geçmişten gelen bir hüzün

ne de gelecek endişesi...

ya biz de öyle mi?

bu hayattan Cevahir gibi

lezzet alabileniniz var mı?

***

bir kedi nasıl sever?

elbette sever, tazarru eder

ihsanı alıncaya kadar.

bak ihsanını aldı.

öyle bir tavır takındı ki,

sanki aranızda bir tanışıklık yokmuş gibi

hayret bir şükran hissi de duymadı.

bu vazifesiz(!) canavarcıklara nasıl "mübarek" denir?

yaklaştı “mırmırlarına kulak ver” dedi

"ya Rahim, ya Rahim, ya Rahim" zikrini işitmiyor musun?

asıl “nankör” yakıştırmasını  kim hak ediyor?

***

mübarek elleriyle, sırtlarını sıvazlardı.

"aile ferdlerinden bir ferd"di onlar

Efendiler Efendisinin (asm) ifadesiyle

hane-i saadetleri ve mescidinin müdavimleri

sadece kediler mi?

kedicik babası da

dizinin dibinden hiç ayrılmadı.

O’nun ağzından dökülen incileri topladı

***

bereket vesilesi saydı onu büyüklerimiz.

elleriyle beslediler.

bir kısmına yiyecek verdiler,

bir kısmını da okşadılar.

okşananlar, sevinçlerinden akşama kadar bir şey yemedi.

okşanmayanları da üzüntülerini belli etti.

işte böyle bütün varlıklar sevgiye muhtaç!


Bu makale 2957 kez okundu